زندگی کردن با اعتیاد و افراد معتاد موجب آشفتگی کل خانواده و تهدید کننده سلامت آن می باشد . در بسیاری از خانواده ها زندگی توام با اعتیاد ، هم چون زندگی در یک وضعیت دائما اضطراری است. یعنی زندگی در وضعیتی که همواره باید مهیا و آماده امور غیر مترقبه بود. خانواده های معتادان به طرق مختلف و متعددی در مقابل اعتیاد واکنش نشان می دهند. این شیوه ها و طرز واکنش ها ، دامنه وسیعی از رویارویی و مداخله سالم گرفته تا سازگاری ناسالم و غیر منطقی با اعتیاد را در بر می گیرد. متاسفانه ، اکثریت خانواده های معتادین زندگی با اعتیاد را می آموزند و نظام خانواده را به تطبیق و سازگاری با آن وا می دارند.

مدارا و سازگاری و وفق دادن یک خانواده با اعتیاد ، موجب ناسالم شدن کل خانواده می شود. در واقع اعضای خانواده نیز، مانند شخص وابسته به مواد مخدر از همان مکانیسم های دفاعی معتاد گونه و نامتعارف برای وفق دادن و کنار آمدن با مسائل و مشکلات استفاده می کنند. خانواده هایی که خود را با اعتیاد وفق می دهند، می توان آنها را خانواده معتاد توصیف و تعریف کرد. این خانواده ها ممکن است، یک یا چند عضو مستعد و در معرض خطر وابستگی به مواد مخدر را پرورش دهند. زیرا اقدامات و شیوه های برخوردی که این خانواده ها در پیش می گیرند، غالبا موجبات خرابی و نابسامانی بیشتری را در نظام خانوادگی و استمرار بیماری فرد معتاد را نیز فراهم می کنند.

خانواده و اطرافیان و بطور کلی محیط پیرامون فرد معتاد، می تواند زمینه های استمرار و تقویت اعتیاد را به طرق متعدد فراهم سازد. به همین دلیل درگیر نمودن خانواده های معتادان در برنامه های بهبودی ، جزء اصلی و انفکاک ناپذیر هر گونه برنامه های بهبودی از اعتیاد می باشد.

به عبارت دقیق تر، بهبودی کامل و جامع و پایدار، مستلزم بهبودی شخص معتاد و کل خانواده اوست. هدف از برنامه بهبودی برای خانواده معتادان این است که، زخم های فراوانی را که از اعتیاد در خانواده ناشی شده است. التیام یابد و شرایط بهبودی فرد معتاد آماده و مهیا گردیده و محیط بهبودی نیز مناسب و با ثبات گردد